کیفیت اجزای چدن در درجه اول در عملکرد جامع ریزساختار داخلی، وضعیت سطح و خواص مکانیکی آنها منعکس می شود. کیفیت داخلی شاخص اصلی است که مستلزم آن است که ریخته گری متراکم و عاری از عیوب قابل توجهی مانند تخلخل گاز، حفره های انقباض، آخال های سرباره یا ترک باشد. وجود چنین عیوب داخلی مستقیماً استحکام، یکپارچگی آب بندی و عمر مفید قطعه را به خطر می اندازد.
اجزای چدنی معمولاً به سطوح صاف و خطوط{0}به‌خوبی مشخص و عاری از مشکلات شدید مانند سوراخ‌های شن، فلاش یا نادرست بودن نیاز دارند. برای مناطقی که نیاز به ماشینکاری بعدی دارند، باید ظرفیت ماشینکاری کافی فراهم شود تا اطمینان حاصل شود که ابعاد طراحی و الزامات دقت سطح برآورده می شود و در نتیجه نیازهای مونتاژ و عملیاتی برآورده می شود.
خواص مکانیکی-از جمله مقاومت فشاری، استحکام کششی، سختی و چقرمگی-نیز شاخص های مهم کیفیت هستند. این خواص نه تنها به ترکیب مواد، بلکه به فرآیند ریخته‌گری، سرعت خنک‌سازی و روش‌های عملیات حرارتی نیز بستگی دارد. در نتیجه، کنترل دقیق پارامترهای فرآیند در طول تولید برای اطمینان از عملکرد سازگار ضروری است.
کیفیت چدن نیز به سیستم‌های بازرسی و استانداردسازی دقیق، شامل بررسی‌های ابعادی، آزمایش‌های غیر مخرب (مانند بازرسی ذرات اولتراسونیک یا مغناطیسی) و تجزیه و تحلیل متالوگرافی وابسته است. از طریق روش‌های بازرسی چند مرحله‌ای، قابلیت اطمینان و سازگاری اجزای چدنی در سرویس واقعی را می‌توان به طور موثر تضمین کرد.